صبح آخرین چهارشنبه ی سال بود؛ داشتم در دنیای مجازی محیط زیستی ها قدم می زدم که گوشی موبایل شروع کرد به زنگ خوردن...قبل از پاسخ گفتن، به شماره نگاهی انداختم؛دوست و بچه محلی قدیمی بود،از آن آدم هایی که هیچ گاه بی منظور سلام نمی کنند...

-جانم؟

-الو...سلام...خوبی پیام.

-سلام...ممنون تو چه طوری...چه عجب...راه گم کردی؟!!

-مخلصیم داداش...این چه حرفیه...من همیشه به یادتم...شما بی وفایی...کجایی حالا؟

-خونه

-من جلو درتونم...بیا کار واجب دارم باهات...

در حیاط رو که باز کردم دیدم روی گلگیر ماشینش نشسته داره با موبایلش sms بازی می کنه. بعد سلام و احوال پرسی، گفت:یه چیزی آوردم برات...نمی دونم باید چی کارشون کنم...دیشب یه مسافر دربست خورد بهم واسه تجریش( مدتی میشه که راننده تاکسی شده)...یه خانم جوون بود...

گفتم:اینقدر حاشیه نرو...اصل کارت رو بگو...

- تو چقدر عجولی...صبر کن دارم می گم دیگه...خلاصه تو راه سر حرف رو باز کرد...رسیدیم به خونش گفت شما اینجا واستا من برم کرایه رو بیارم...رفت و چند دقیقه بعد با دوتا توله سگ اومد پیشم...کرایه رو که داد گفت:من اینا رو از کسی خریدم...حالا دیگه نمی تونم نگهشون دارم...اینا مال تو اگه می خوای نگه داری،نگه دار.نمی خوای هم بزارشون تو خیابونی...جایی،من دلم نمیاد...

با عجله گفتم: خوب حالا توله سگا کجان؟!!

-همینجا...تو صندوق عقب...دیدم خودم که نمی تونم نگهشون دارم...می خواستم بزارمشون تو خیابون،یه دفه یاد تو افتادم...

حرفش که تمام شد به سمت صندوق عقب ماشین رفت.انتظار داشتم دوتا توله سگ ببینم حداقل در حدود یک ماه...در صندوق رو که باز کرد،گفتم:کو...اینجا که چیزی نیست(به جز یه جعبه ابزار و چنتا خرت و پرت،چیز دیگه ای تو صندوق نبود)گفت:تو اون جعبه ی کفشن(!)...یه جعبه ی کفش با سی و چند سانت طول و ارتفاع حدود پانزده سانت...با خودم گفتم این کوچولوها چقدر باید باشن که تو این جعبه جا شدن.این صحنه واقعا" برای من عجیب بود،اصلا" انتظار چنین منظره ای رو نداشتم...دوتا توله سگ نهایتا" چند روزه توی یک جعبه ی کفش!

یک پاکت شیر و یک ظرف شیر مخصوص کودکان هم کنار جعبه بود...

توله ها رو ازش گرفتم و گفتم خودم یه فکری به حالشون می کنم تو برو به کارت برس،ممنون که آوردیشون.

حالا من بودم و دوتا توله سگ و یه عالم مشکل پیش رو...اگه راک(سگ خودم) نبود یا اگه این همه دوست مختلف نداشتم(حیوانات) شاید می شد نگهشون دارم اما حالا...به هر طریقی بود به صورتی که اهالی منزل متوجه نشن،اونها رو بردم به زیر زمین خانه.چشماشون هنوز باز نشده بود،گوش هاشون هم همینطور،بو می کشیدن و روی زمین می خزیدن.صداشون دقیقا" مثل نوزاد انسان بود...همش با خودم فکر می کردم چه ظالمی بوده اون کسی که اینها رو از مادرشون جدا کرده.

رفتم داخل آشپزخانه تا برای اونها شیر گرم کنم که ماجرا لو رفت...همه فهمیدن داستان از چه قراره...دیگه نمی شد نگهشون داشت.بعد از شیر دادن به توله ها که هر کدوم اندازه ی یک کف دست هم نمی شدن،با بهترین دوستم که از قضا پسر داییم هم هست تماس گرفتم...اومد و توله ها رو با هم بردیم به خانه ی داییم،خوشبختانه شکل و قیافه ی معصومانه ی توله ها و بی دفاع بودنشون مانع از اعتراض هایی که پیشبینی کرده بودیم شد.توله ها که حالا دیگه شده بودن پوما(نر) و پانا(ماده) تو خانه ی دایی موندن.جالب اینکه تمام خانواده بهشون وابسته شدن،حتی خیلی از برنامه هاشون رو بر مبنای پوما و پانا پایه ریزی می کردن.مسافرت عید که کلا" تعطیل شد؛برای عید دیدنی هم یا همراه با خودشون سگها رو تو یه جعبه با خوشون می بردن و یا اصلا" نمی رفتن...هر زمان هم به کمک نیاز بود من رو صدا می کردن...خلاصه پوما و پانا حدود دو ماه پیش ما بودن و چه خاطرات و درس هایی به یادگار برای ما گذاشتن.فرزین(پسر دایی من) می خواست برای همیشه اونها رو پیش خودش نگه داره اما...نشد،داییم مجبور شد سالن زیر خانه اش رو اجاره بده و این شد که مجبور شدیم پوما و پانا رو به دوستی واگذار کنیم.چند روز قبل سگها اینجا رو به مقصد تنکابن ترک کردن تا در ویلایی وظیفه ی خطیر نگهبانی رو به عهده بگیرند...

واقعا" برام لذت بخش بود که دیدم اونها رو کسی بزرگ کرد و نجات داد که نه مدعی حمایت از حیوانات  بود و نه نام حامی را یدک می کشید...چه شبها که نخوابید تا هر زمان گرسنه اند شیر برایشان گرم کند و چه زخم زبان هایی که از دوستان و آشنایان نخورد...فرزین نه حامی حیوانات است و نه دوستدار طبیعت.

او یک انسان است...