دل گرفته.

همیشه می گرفت ، اما...نه اینچنین که این روزها می گیرد.

دائما" به اطراف نگاه می کنم؛ دروغ چرا...برایم قابل درک نیست. نمی دانم این من هستم که سخت در اشتباهم و دارم قصه ی زندگی را غلط می خوانم، یا این جماعت دور و بر؟!

نمی فهمم معنی خیلی از حرکات مردم این اطراف را...چرا این همه به خود ظلم می کنند؟!

بیچاره ها، این همه خرما خورده اند...هنوز نمی دانند روزی باید لباس خاکی را تحویل داد و رفت.

حال فکرش را بکن این همه گرفته باشی و سخت و تنها دلخوشی ات فکر کردن به یکی از سخنرانی های استاد الهی قمشه ای باشد؛ دستی به حافظ ببری...

           معاشران    گره     از     زلف     یار     باز   کنید

                                              شبی خوش است بدین قصه اش دراز کنید

          حضور خلوت   انس   است  و   دوستان   جمعند

                                              وان یکاد    بخوانید  و      در      فراز    کنید

          رباب   و      چنگ     ببانگ      بلند    می گویند

                                              که    گوش   هوش   به پیغام  اهل راز کنید

          بجان    دوست    که   غم   پرده    بر  شما ندرد

                                                  گر  اعتماد   بر  الطاف  کار    ساز   کنید

          میان  عاشق  و   معشوق   فرق  بسیار    است

                                                 چو    یار   ناز  نماید ،  شما   نیاز   کنید

          نخست  موعظه ی  پیر  صحبت  این  حرف  است

                                                  که  از  مصاحب  ناجنس   احتراز   کنید

          هر آنکسی که در این حلقه نیست زنده به عشق

                                                 بر   او  نمرده  به  فتوی  من  نماز  کنید

                                   وگر طلب کند انعامی از شما حافظ

                                   حوالتش   به  لب  یار  دلنواز  کنید

حال نمی دانی باید بروی وضو بگیری؛ آماده خواندن دو رکعت نماز به نیت ۹/۹۹٪ از اطرافیانت شوی...یا بنشینی و تلاش کنی که همچنان عاشق بمانی...