تا به حال چند بار به عكسي از حيات وحش نگاه كردين٬ به عكسي كه از نزديكترين حالت ممكن با زاويه اي زيبا از حالات رفتاري يك جانور گرفته شده باشه و تا به حال چند بار به بدن يا سر حيواني تاكسيدرمي شده نگاه كردين٬ به حيواني كه لذت حيات از اون گرفته شده تا چند نفر از ديدنش لذت ببرند٬ حالا خود شما قضاوت كنيد كه كدام زيباتر و قابل لمس تر است٬حيواني كه در حال انجام رفتار طبيعي شكار شده است(عكس) يا حيواني كه خود ما با سيمهاي فلزي به آن حالت داده ايم؟!!
درست است كه يك شكارگر با زدن سر حيواني به ديوار اتاقش احساس غرور مي كند اما احساس عكاسي كه عكسي بزرگ و قاب كرده از حيات وحش بر ديوار اتاقش است اگر بيشتر از احساس غرور شكارگر نباشد كمتر هم نيست٬ چرا كه عكاس احساس غرورش بدون عذاب وجدان است و غروريست زيبا و سالم كه مي تواند اين احساس را با ديگران شريك شود اما كمتر شكارگريست كه احساس خود را با كسي به جز شكارگران ديگر به شراكت گذارد به آن دليل كه تمام افراد با او هم عقيده نيستند...
بعضي هم مي گويند شكار بهانه است و مسئله اصلي برايشان حضور در طبيعت و زندگي در آن است٬ مگر نمي شود بدون اسلحه در طبيعت زندگي كرد؟! عكاسي كه از طبيعت عكس مي گيرد هم بايد در آن زندگي كند٬ آن را لمس كند و اين همان امري است كه در شكار هم مطرح مي شود حال آنكه اين كجا و آن كجا!!!
ماهرخ در شكار لذت بخش و خواهان آمادگي فراوان جسمي و رواني است(اين را شكارگران مي گويند) اما مگر عكاسي از حيات وحش به ماهرخ نياز ندارد! مگر خواهان توانايي جسمي و رواني نيست! چه بسا ماهرخ در عكاسي بسيار سخت تر از شكار باشد...
حال چند سوال دارم٬ اجساد حيوانات تاكسيدرمي شده چند سال عمر مي كنند؟و يك عكس زيبا و ماندگار چند سال؟قيمت اسلحه بيشتر است يا دوربين عكاسي؟دوربين جواز مي خواهد يا اسلحه؟آيا براي عكاسي هم بايد منتظر سهميه فشنگ بود؟!‌ يا براي عكاسي بايد جواز گرفت؟ و در آخر:

با وضعيت موجود در زيستگاهها كدام جوانمردانه تر است؟ عكسي غرور آفرين يا شكار؟!

پينوشت:اول اینکه متشکرم از محبت تمام دوستان عزیز و بزرگوار و ممنون از راهنمایی های شما دوستان و دوم اینکه هر عادتي در انسان تا با عادتي ديگر جايگزين نشود به قوت خود باقي خواهد ماند؟ اين وظيفه ي ما دوستداران طبيعت است تا با انديشيدن درست جايگزيني براي شكار و شكارگري پيدا كنيم و بكوشيم تا نهادينه شدن آن...ارادتمند وكوچك تمامي شما